Wat als het nooit overgaat?

“Wat als het nooit overgaat?”
Ik vroeg me vroeger heel vaak af of het ooit écht helemaal beter zou worden.
Of Fik op een dag ontspannen voorbij een andere hond zou kunnen lopen, of ik ooit nog zonder een klein knoopje in mijn maag een wandeling zou beginnen. Of de wereld voor hem ooit minder groot en gevaarlijk zou voelen. Of hij ooit onbezorgd door het leven zou gaan.

Toen we pas samen in België kwamen en Fik het hier moeilijk kreeg, dacht ik van wel. Zoals zo veel mensen met een gevoelige hond dacht ik de reactiviteit van Fik helemaal te kunnen oplossen. Ik dacht: met genoeg training, geduld en liefde komt alles goed. En eerlijk gezegd is het ook veel beter geworden. Hij herstelt sneller, hij vertrouwt meer, en we begrijpen elkaar steeds beter.

Maar soms komt dat oude patroon ineens terug en wordt het heel duidelijk dat zijn angst en wantrouwen er nog zitten. Dan lijkt het eventjes alsof we weer helemaal opnieuw moeten beginnen. En dan sluipt die gedachte weer binnen: wat als dit nooit overgaat?

Een moeilijke vraag, vind ik. Niet alleen omdat het verdrietig klinkt, maar omdat het iets raakt in mij dat graag controle wil, dat graag problemen oplost. Ik wil kunnen zeggen: “we zijn erdoor”. Ik wil Fik zorgeloos door het leven zien gaan, ook als we iets tegenkomen waar hij op dit moment bang voor is. 

Maar leven met een gevoelige hond is geen rechte lijn. Het voelt voor mij als een (soms iets te) uitdagend pad dat je samen bewandelt — met omwegen, tussenstops en helaas soms ook een stukje terug achteruit.

Ik heb dat echt moeten leren aanvaarden. Ik heb mijn verwachtingen moeten bijsturen.
Ik ontdekte dat “nooit overgaan” niet per se betekent dat er niets verandert. Het betekent misschien dat de gevoeligheid er altijd zal zijn, maar dat we er samen beter mee leren omgaan.
Dat ik beter leer lezen wat hij nodig heeft. Dat ik sneller aanvoel wanneer iets te veel is.
Dat we manieren vinden om te genieten van het leven, zonder dat het helemaal perfect hoeft.

Soms zie ik andere mensen wandelen met hun hond — rustig, onbezorgd — en voel ik een kleine steek van jaloezie. Of kijk ik naar mijn andere hond, Madu, die wel alles kan. Dan denk ik: waarom vinden ze niet gewoon alle drie alles goed? Hoe handig zou dat zijn??
En tegelijk weet ik: elke hond heeft een ander verhaal. Mijn verhaal met Fik gaat niet over perfectie. Het gaat over proberen, vallen, opstaan, en telkens weer kiezen om er te zijn. Over aanvaarden en dankbaar zijn voor kleine dingen. En over duizend procent genieten van zijn eeuwig enthousiaste kwispelstaart.

Misschien gaat het inderdaad nooit helemaal over. Maar het wordt wél anders. Zachter. Rustiger. En wanneer hij na een uitdagende wandeling zijn hoofd tegen mijn been legt en diep zucht, weet ik dat we samen goed zijn zoals we zijn.

Niet “genezen”, niet “klaar” — maar gewoon samen. En dat is eigenlijk ook genoeg.