Sorry voor mijn hond…

Ik maak regelmatig excuses voor Fik als we samen op stap zijn.
“Sorry hoor, hij vindt dit moeilijk.”
“Het is gewoon te dichtbij.”
“Hij is eigenlijk heel lief, hoor.”

Alsof ik zijn gedrag altijd moet verantwoorden aan de buitenwereld. Alsof zijn emoties een reden zijn om me te schamen. Niets is minder waar.
Want eigenlijk doet hij toch helemaal niets verkeerd? Hij laat gewoon duidelijk zien dat iets te veel is. Dat hij er niet mee om kan. Dat hij bang is en niet weet wat hij anders moet doen.

En honden als Fik doen alleen maar wat wij verleerd zijn. Ze verbergen hun gevoelens niet. Ze slikken geen spanning in. Ze glimlachen niet terwijl het vanbinnen stormt. Als iets moeilijk is, laten ze dat zien. Openlijk. Zonder filter. Ook al trekken voorbijgangers een raar gezicht of geven mensen commentaar. Dat is op dat moment het minste van hun zorgen.

Wij als mens hebben geleerd om dat anders te doen. We hebben de vaardigheid om ons groot te houden. Beheerst te blijven en emoties weg te duwen, want dat is sociaal wenselijk. We leren het onze kinderen al vroeg: niet te boos, niet te luid, niet te gevoelig.
“Doe normaal, wat gaan de mensen denken…?”

Een hond die blaft omdat hij bang is, die uitvalt omdat hij overloopt, die bevriest omdat hij zich onveilig voelt, is lastig in een wereld die beheersing belangrijker vindt dan begrip. Een wereld die helemaal niet gemaakt is voor hen, maar waarin ze toch moeten meedraaien.

En ja, natuurlijk kan een hond leren om zijn emoties niet meer te tonen. Je kan hem berispen voor zijn reacties. Je kan hem corrigeren tot hij stil wordt.
Dat gebeurt nog elke dag, soms met de beste bedoelingen of uit onmacht. Door liefdevolle baasjes, maar helaas ook door trainers. Het resultaat lijkt voor de buitenwereld vaak mooi: de hond doet “niets” meer. Simpel, opgelost!

Maar niets tonen is niet hetzelfde als niets voelen.
De emotie verdwijnt niet. Ze wordt alleen begraven. Die hond leert dat zijn signalen ongewenst zijn, dat hij moet zwijgen om problemen te vermijden. En misschien wordt het rustiger op straat. Sowieso zal de wandeling een pak aangenamer zijn! Een hond die niet moeilijk doet. Handig 🙂

Maar dan moet je jezelf de vraag stellen: heb je je hond echt geholpen?
Of heb je alleen jezelf geholpen door het beschamende gedrag weg te nemen?

Hoe langer ik met Fikkelmans samenleef, hoe minder ik mij wil verontschuldigen voor mijn lieve vriend. Niet omdat zijn gedrag tiptop is, maar omdat ik weet van waar het komt en omdat ik respect heb voor waar hij mee worstelt. Het vertelt een verhaal. Het vraagt niet om een correctie of een verontschuldiging maar om begrip, ruimte en een veilig plekje.

Fik toont alleen maar wat hij voelt. En hoe lastig dat soms ook is… Eigenlijk zouden we daar allemaal nog iets van kunnen leren.