De dag dat ze er niet meer zijn.

Soms denk ik aan de dag dat mijn honden er niet meer zullen zijn. En instant volgt er dan een schuldgevoel. Want ik denk dan aan hoe mijn leven er zal uitzien zonder Fik. Rustiger. Simpeler. Minder plannen, minder nadenken, minder op mijn hoede zijn tijdens wandelingen. Gewoon leven, zonder dat constante inschatten van wat er nodig is. Gewoon genieten!

Het is een gedachte die vooral mijn hoofd binnenspringt op vermoeiende dagen. Op dagen waarop alles net iets te veel is. Misschien kwamen we op de wandeling te veel honden tegen. Of was het een aaneenschakeling van wildsporen, een kat, een schapenwei en een blaffende hond aan een hek.

Dat zijn de dagen waarop ik me bedenk hoeveel energie het kost om altijd alert te zijn, altijd rekening te houden, altijd te zorgen. En dan flitst het voorbij: “zonder hem wordt het makkelijker.”

En meteen voel ik mij dan de slechtste hondenmoeder ter wereld!
Want hoe kan ik zoiets denken over een hond die ik zo graag zie? Over een hond die mij vertrouwt, die op mij rekent, die mij elke dag zijn kwetsbaarste kant laat zien? 

Maar graag zien sluit vermoeidheid en frustratie niet uit. Zorgen voor een hond die het moeilijk heeft, kan nu eenmaal zwaar zijn. Het vraagt aanpassing, geduld en soms ook het opzijzetten van je eigen gemak. Ok, laat ons eerlijk zijn: niet soms, maar heel vaak. En dat erkennen betekent niet dat je minder liefde voelt. Het betekent alleen dat je een mens bent.

Tuurlijk zal alles makkelijker worden wanneer Fikkeltje er niet meer is. Dat moeten we echt niet onder stoelen of banken steken.
Maar ik weet ook dit: de dag het zover is zal het ook heel leeg zijn.
En dan zal ik niet heel de tijd terugdenken aan hoe lastig het soms was. Ik zal missen hoe Fik zich tegen mij aan vlijde na een moeilijke wandeling. Aan de zuchten, de kleine rituelen, zijn aanwezigheid in huis. Aan zijn eeuwig vrolijke kwispelstaart die heel zijn lijf liet mee zwieren van enthousiasme. Dan zal ik zelfs die wandelingen missen waar ik nu soms tegenop kijk, omdat ze onlosmakelijk verbonden zijn met hem. Omdat ik ook zoveel groeide als mens door met hem samen te leven en hem te zien worstelen, maar ook te zien groeien. Mede door mij.

Alles wat nu soms zwaar voelt, voelt zwaar omdat hij er is. Omdat hij leeft, vanalles voelt en zo veel nodig heeft van mij. Maar dat is precies wat het ook zo waardevol maakt.

En misschien mogen beide gedachten ook gewoon naast elkaar bestaan. Misschien mogen we soms heel hard vloeken op een moeilijk moment of dagdromen over een eenvoudiger leven ‘na deze hond’. En daarnaast ook gewoon onvoorwaardelijk graag zien en wensen dat we onze lieve vriend nog heel lang aan onze zijde mogen hebben.

Het uitkijken naar rust en vrede en tegelijkertijd samen genieten van elk mooi moment. We kunnen beide dingen laten binnenkomen zonder ons daar zo schuldig over te moeten voelen. Met veel liefde en begrip voor onze hond, maar zeker ook voor onszelf. Het mag!