Mijn eerste hond, Mhina, was makkelijk. Sociaal, ontspannen, overal welkom. Ze kon mee naar losloopzones, naar de stad, gaan kamperen, etc. Ik hoefde daar niet over na te denken. Het ging gewoon.<\/p>\n\n\n\n
Later verhuisde ik samen met Mhina naar Indonesi\u00eb en kwamen er doorheen de jaren nog drie honden bij. Oeps \ud83d\ude42 Maar ook dat was een makkie. Ze konden loslopen, genieten, hun ding doen. Ik vroeg niet veel van hen. Ze moesten geen lijstje commando\u2019s kennen. Ik wilde vooral dat ze zich goed voelden: buiten blij, binnen rustig. En dat lukte. We leefden samen, zonder handleiding en zonder stress.<\/p>\n\n\n\n
En wanneer ik dan een reactieve hond door het lint zag gaan, had ik daar allerlei idee\u00ebn over. Fik dwong me om anders te kijken naar gedrag en lichaamstaal, naar emoties bij honden. En ook naar mezelf! Want je komt jezelf serieus tegen met een hond als Fik.<\/p>\n\n\n\n En nu begrijp ik ook hoe logisch het is dat mensen naar ons kijken, oordelen en commentaar geven. Dat is vaak niet uit slechte wil, maar uit onwetendheid. Omdat ze simpelweg nog nooit een hond hebben gehad die het moeilijk heeft. Of omdat ze er ooit eentje hadden die \u201cnu niks meer doet\u201d sinds ze die aan een sliplijn hebben gehangen. Ervaringen vormen de bril waardoor je kijkt als mens en dus ook als hondenbaasje.<\/p>\n\n\n\n Dat is bij mij net hetzelfde. Ik keek vroeger door een andere bril dan nu en dat is normaal. Ik heb geleerd dat gedrag niet vertelt hoe \u201cgoed\u201d iemand bezig is. Het vertelt waar iemand vastzit en waar er grenzen zitten. En dat geldt voor honden zowel als voor mensen.<\/p>\n\n\n\n Dus als iemand raar kijkt, of iets zegt, probeer ik dat te laten waar het hoort. Bij hun verhaal, niet bij het mijne. Ik weet intussen beter. Ik liep met mijn kop tegen de muur met Fik en werd verplicht om bij te leren en bij te sturen. Niet iedereen krijgt die les. En dat is fijn voor hun, maar soms een beetje vervelend voor ons helaas \ud83d\ude42<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mijn eerste hond, Mhina, was makkelijk. Sociaal, ontspannen, overal welkom. Ze kon mee naar losloopzones, naar de stad, gaan kamperen, etc. Ik hoefde daar niet over na te denken. Het ging gewoon. Later verhuisde ik samen met Mhina naar Indonesi\u00eb en kwamen er doorheen de jaren nog drie honden bij. Oeps \ud83d\ude42 Maar ook dat […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":3838,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[45,44],"tags":[],"class_list":["post-3837","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-stressgevoelige-honden","category-woef-columns"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/laatzelos.be\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3837","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/laatzelos.be\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/laatzelos.be\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/laatzelos.be\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/laatzelos.be\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3837"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/laatzelos.be\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3837\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3839,"href":"https:\/\/laatzelos.be\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3837\/revisions\/3839"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/laatzelos.be\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3838"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/laatzelos.be\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3837"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/laatzelos.be\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3837"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/laatzelos.be\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3837"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Wow, wat een kwaaie.<\/em>
<\/em>Amai, die hebben ze niet goed gesocialiseerd.<\/em>
<\/em>Ze moeten gewoon wat duidelijker leiding geven.<\/em>
<\/em>
Tot Fik plots door een traumatische ervaring niks meer moest weten van andere honden\u2026
Met hem liep ik voor het eerst tegen een muur. Niets van wat ik kende, werkte nog vanzelf. Alles wat ik altijd voor logisch of waar had aangenomen, bleek niet te kloppen.<\/p>\n\n\n\n
Dit besef heeft me milder gemaakt. Naar starende voorbijgangers of mensen die mij goedbedoeld advies geven, maar vooral naar mezelf. Ik trek me minder aan van opmerkingen. Niet omdat ze me niets doen, maar omdat ik weet waar ze vandaan komen. Niet iedereen heeft dezelfde weg afgelegd. Niet iedereen moest zijn overtuigingen herzien zoals ik dat heb moeten doen.<\/p>\n\n\n\n